Parang Totoo

Larawan, larawan. Minsan sa buhay ko, inakala kong totoo ka, inakala kong totoo ito.

'Tila buhay ang iyong mga ngiti. Waring tunay ang pagsabay sa hangin ng buhok kong itim. Parang totoo ang sikat ng araw na tumatama sa atin.

Ang saya pala natin sa simula -- malaya, lumilipad. Ang ganda pala ng Maynila, sa wakas ay nakita ko ang lantad nitong kasaysayan. Ang sarap maligo sa ulan, bata pa ako nang huli ko itong maranasan.

Dahan-dahan ang pagsabay ng mga dahong palutang-lutang sa ilog. Inilantad ang mga ito ng buwang ngayon ay bilog na bilog. Pakiramdam ko ay natagpuan ko ang paraiso -- dito sa magulong mundo.

At nyakap mo ako. Sa wari ko ay nag-iba ako. Hindi kita tinulak palayo. Sana ay hindi na matapos ito. Sa bisig mo, naramdaman kong protektado ako.

Nakabibingi ang katahimikan, pero musika ang narinig. Walang nagsasalita kahit sino sa ating dalawa. Pinakinggan ko ang pintig ng pusi mo. Masaya, masaya, habang yakap mo ako.

Pakalat-kalat ang mga larawan, masakit sa mata.

Unang ngiti, akalain mong masusundan ito ng ilang daan pa? Sariwa pa sa alaala ko ang lahat. Ang mga mata mong 'tila may kalakip na pag-aalala. Ang mga unang impormasyong nakalap natin sa isa't isa. Ang mga bagay na maiuugnay sa tadhana.

Subalit naglaho na ang lahat. Mas maliwanag pa sa bilog na buwan ang katotohanan. Lahat ng inakala kong hiwaga ay ordinaryo lamang. Lahat ng sinabi mo noon, hindi ko na magawang paniwalaan.

Ang mga larawan. Napakaraming alaala, nakakapika!

Ngunit mas nakakainis mapagtantong wala ka pala akong hawak na larawan. Ang mga litratong hindi nakunan ng mga lente pala ang aking namataan.

Photo from searchquotes.com

Mas matindi pala ang kamera ng puso ko, walang eksenang hindi nakuhanan. Narito ang lahat -- mga larawan natin, mga bakas ng kahapon, mga alaalang nabuhay noong inakala kong lahat ay tunay.

Nagkalat ang mga gunita. Gusto kong maluha.

[August 9, 2014]

Ang Piloto at ang Eroplanong Papel

Umihip ang hangin. Isa... Dalawa... Tatlo... Sabihin mo sa akin, bakit parang napapagod ako?

Natapos na ang isang yugto, nagsimula na ang panibago. Umihip na ang hangin, wala na akong maaaring baguhin.

Naaalala ko pa dati, madalas niyang sabihin kung gaano niya ako kayang ibigin. Oras-oras kung magsalita siya tungkol sa pagmamahal na laan niya sa akin -- at, kung hindi ako nagkakamali, walang araw na hindi niya binigyan ng kahulugan ang mga katagang iyon.

Gawa, gawa, palaging may gawa. Isa lamang ang hindi niya nagawa, isang bagay na hindi ko hinayaang maganap.

"Ililipad kita sa langit," ito ang madalas niyang sambitin.

Imposible? Hindi. Siya ay naging isang piloto -- hindi dahil sa pangarap niya ito, kung hindi dahil sa hangad kong maglakbay malapit sa paraiso.

Sabi nila, mapalad daw ako.

Mapalad nga ba?

Pinili kita, hindi ko alam kung bakit. Ikaw ang gusto kong makasama, sa dahilang walang nakakaunawa -- maging ako. Iniwan ko siya, minahal ka nang buong-buo. Naniwala ako na ang makapiling ka ang tunay na suwerte ko.

Masuwerte nga ba ako?

Kailanman ay hindi ka nangakong ilipad ako. Ang pagsasabi mong mahal mo ako ay hindi ko maaninag sa iyong pakikitungo.

Nakakapagod. Nakakalito.

Hindi ko kailanman hininging ilipad mo ako. Masaya na ako kahit isang eroplanong papel lang ang ibigay mo. Hindi ko hinihinging ilipad mo ako. Nais ko lang sabayan natin ang hangin, maging masaya tayo sa kahit isang eroplanong papel lamang ang ating mundo.

Umihip ang hangin. Isa... Dalawa... Tatlo... Sabihin mo sa akin, mapapagod na ba ako?

Lumilipad sa langit ngayon ang piloto. Habang ako, naghihintay pa rin sa eroplanong papel na mula sa 'yo.

Nakakatawang isiping may isang taong pinipilit ibigay sa 'yo ang lahat, kahit na imposible, ngunit pinipili mo pa rin ang taong maibibigay ang posible pero pilit ipinagkakait sa iyo. Ito ang pag-ibig.

Umihip ang hangin. Isa... Dalawa... Tatlo...

Sabihin mo sa akin, hihintayin ko pa ba ang eroplanong papel mo? O maghahanap na lang ako ng isang bagong piloto?

Real Summer

I felt the cold breeze in the midst of summer’s heat, one afternoon. I held my heart with my right hand and glanced at it. I saw my soul. For the first time, I discern how frail it is. Inside me, I fathom, is a tiny flower longing for water and soil.

"What a swizz!" I screamed in silence.

I returned it back to where it was meant to be, where it was destined to beat. But then, my chest said it has no place in its erstwhile home. There is a space, elsewhere, that has been waiting for it from the very start.

"Where?" I wondered.

Without a map, I began to wander.

The road I took was long, winding and confusing. There is no post, no sign, along its side. It has no clear beginning and its end is, somehow, still so far.

I continued walking. I met the fall, and the dry leaves. I made friends with the flowers of spring.

I relished the rain, but hated the snow. I fell in love with the stars, played hide and seek with the moon.

I rode on the clouds, then landed on a paradise.

I chased the rainbow, but failed to reach it.

I got tired, sat for a moment. Then walked again.

I shall walk again.

Years passed. The journey began to end, the end started a new journey.

I have been in mirth, I have been frightened. I have been thankful. I have been regretful. Until everything made sense.

I felt the cold breeze in the midst of summer’s heat, one afternoon. That was a long, long time ago. I held your heart with my right hand and glanced at it. The summer breeze kissed me, cold wind has no place during sunny days. I saw my soul, bearing an abyss happiness. I am no longer a tiny flower longing for water and soil, your love is enough to make me live. In your life is where I am meant to breathe.

[April 2014]

Maikli... At Malungkot

Niyakap kita, isang gabi, sa ilalim ng mga tala. Hindi ko alam kung bakit, pero hanggang ngayon ay natatakot pa rin ako, kahit pa nararamdaman ko naman kung gaano ako kahalaga sa iyo. Paano nga ba kung mahal mo lang ako dahil hindi na maaaring dugtungan ang nakaraan ninyo?






Tinanong kita. Sa totoo lang ay hindi ko nais marinig ang sagot mo. Sana ay piliin mo na lang na huwag sumagot.






Dumating at lumisan ang katahimikan. Naramdaman ko na lang ang pagbuhos ng ulan. Nabasa ang pula kong blusa. Sa kalangita’y ’tila nabura ang mga tala.


***






Niyakap mo ako, isang gabi, sa ilalim ng mga tala. Hindi ko alam kung bakit, pero bigla kang nagtanong kung sino sa mga minahal ko ang nais kong makasama kung wala ka sa buhay ko ngayon.






Sumagot ako. Sa totoo lang, hindi ko matanaw ang isang buhay na hindi ka kasama, ngunit sumagot pa rin ako. Alam ko na ayaw na ayaw mo kapag hindi ako sumasagot sa tanong mo dahil pakiramdam mo ay may nililihim ako. Sinabi ko ang pangalan niya dahil alam ko na kung hindi ka dumating ay siya ang pinakainibig ko sa lahat — pagmamahal nahigitan nang nadoble noong nahulog ako sa iyo.






Dumating at lumisan ang katahimikan. Akala ko ay bumuhos ang ulan ngunit sa kalauna’y napagtanto ko na sarili kong luha ang bumabasa sa pulang damit mo. Maibabalik pa kaya ang mga tala sa kalangitan?


***






Maikli… Naging maikli ang kasalukuyan nang ibalik ko ang nakaraan.


***






Malungkot… Sana ay nalaman ko man lang kung bakit mo ako iniwan.





[March 2014]

Lubak

May batang babaeng akay ng kanyang ina (yata?) sa unahan ko, naglalakad. Natisod 'yong bata, naglakad ulit pero nakalingon pa rin do'n sa lubak. Nagtataka siguro kung ano 'yon.

Ako (sa isip): Paglaki mo at natisod ka, maglakad ka ulit, pero 'wag mong lilingunin 'yong lubak na naging dahilan. Hindi ka lang matitisod ulit kahit wala ng lubak sa nilalakaran mo, p'wede ka pa mabangga kung hindi maingat o kung nakalingon din sa likod ang kasalubong mo.

[February 2013]

Trahedya

Trahedya. Wala akong ibang naisulat noon kung hindi puro tungkol sa trahedya, buhat nang mawala siya. Trahedya ang pagbuhos ng ulan sa gitna ng tag-araw. Trahedya ang gabi na tumataboy sa liwanag. Trahedya ang tubig sa talon na sa simula ay nasa itaas ngunit kaagad din palang babagsak. Trahedya pati ang pagkalagas ng mga dahon.

At bawat masayang yugto ay mga kastiyong buhangin na sa isang kisapmata ay nawawasak ng maligalig na alon. Trahedya lamang ang alam ko, lahat ng bagay ay nauuwi rito. Nang iwanan niya ako, at ng kasunod niya, ay naisip kong walang totoong ligaya sa mundong ito. Lahat ay lumilipas, lahat ay naglalaho bigla.

Ngunit isang pirasong papel ang tinangay sa akin ng hangin -- isang papel na hindi ko kayang dungisan, na hindi dapat bahiran ng mga patak ng dugo.

Nagsimula akong magsulat. Masaya. Muli, katulad ng dati ay nagsulat ako nang malaya at hindi nakakulong sa paniniwalang ang lahat ay nagiging kalungkutan sa huli.

Sa isang iglap ay nakita ko na wala palang totoong trahedya sa mundong nilikha ko. Ang pagbuhos ng ulan sa gitna ng tag-araw ay biyayang dumidilig sa nauuhaw na daigdig. Ang gabi ay para sa mga abalang nilikha na hindi magawang makapagpahinga sa gitna ng liwanag. Hindi lahat ng pagbagsak ay kabiguan, dahil ang pagbagsak ng tubig ang nagpapaganda sa isang talon. Ang pagkalagas ng mga dahon ay nagbibigay ng daan sa pagsibol ng mas magaganda at mas nababagay sa sangang kinakapitan ng mga ito. At hindi lahat ng pundasyon ay kasing rupok ng sa kastilyong buhangin.

Hindi ko alam kung anong mayroon ka -- kung bakit ganito o bakit ganiyan. Ang alam ko lang, dahil sa iyo, ay napagtanto ko na walang tunay na trahedyang dumating sa buhay ko kung hindi ang panahon kung kailang naniwala ako na lahat ng bagay ay nauuwi lamang sa trahedya.

[January 25, 2014 08:41AM]

Happy Endings

Sabi nila, wala raw masayang pagtatapos -- sa fairytales lang may happy ending at walang good sa goodbyes. Pero kung may masayang katapusan man sa totoong buhay, iyon 'yong pagpapaalam natin sa mga dahilan kung bakit hindi tayo masaya -- sa mga rason kung bakit nasasabi natin na sa mga kuwento lang may happy ever after.

*Sumagi lang sa isip ko habang naghihintay matapos mag-take ng PUPCET ang kapatid ko. Hehe*

[January 25, 2014 08:48 AM]