LRT

Sumakay ako sa tren,

Sumakay ka rin,

Tila magtatagal ang lakbayin,

Salamat at ika'y kapiling.

Tayo'y sakay ng tren na 'di mahulaan,

May mga istasyon na tinitigilan,

Na dapat palampasin at lagpasan,

Kung hangad marating ang paroroonan.

Mabagal man yaring pag-usad,

Tayong dalawa pa ri'y mapalad,

Dahan-dahan ma't 'di kaagad,

Alam natin kung sa'n mapapadpad.

Atin munang tanawin ang mga ulap,

Ngayong mas malapit tayo sa alapaap,

Sa dinaraana'y magpakasayang ganap,

Sa mga biyayang noo'y isang pangarap.

Malayo pa ba? Ilang istasyon pa?

Hindi ko alam, wala akong ideya,

'Di ko na rin bibilangin pa,

Sa 'yong tabi'y 'di dama ang distansya.

Nang walang anu-ano'y huminto sa alanganin,

Sa kisapmata'y tila pinigil ng hangin,

Sa ingay ng pasahero'y sumabay ka na rin,

Para bang hangad mo na itong lisanin.

Nakakatakot -- ako'y nangangamba,

Ngunit 'di sa paghinto tinamaan ng kaba,

Sa susunod na istasyo'y waring bababa ka na,

Lilimutin na ba ang bawat salita?

Sa dami ng nagsiksika't nag-unahan,

Mapalad lahat ng narito't lulan,

Ngunit hawak mo ang iyong isipan,

At pusong mag-uutos na ako'y iwanan.

Katulad ng iba, ika'y may karapatan,

Kung aalis ka na'y mauunawaan,

Maiwan man akong mag-isa't luhaan,

Pagka't 'di ka sumama sa dulo ng daan.

Tren ng pag-ibig ay humihinto pala,

'Di dahil may sasakay o may bababa,

'Di dahil may estasyon o wala,

At kadalasan, ika'y mabibigla.

Hindi man handa'y susubukang gumawa,

Ng paraan para tuluyan kang mapalaya,

Kung aalis ka'y hindi na aalma,

Paalam mahal ko, paalam na.

Limutin mo ma'y hindi tatalikdan,

Itong tren na minsan tayong nilulan,

Ang pighati't kabiguang ito'y lilipas sa kalaunan,

Ngunit 'di ang 'yong bakas sa riles ng aking kasaysayan.

[March 2013]