Worthless Butterfly

My wings, can you see how lovely they are? They were yours in days of yore. But, you let them fly -- fly away from your sapphire sky.

In the silence of a sad, weakening morning, I find myself inside the four corners of a lonely room, busy doing nothing. The only light I have is the one coming from the sun, no other face of hope is present. The room remains cold and dark despite it. But, I believe, I shall cherish this. The morning light is a blessing that everyone must relish.

With heaven's grace, sitting by the window, I smile as I look at the clouds wandering along the endless heaven. In spite of waking up in the bed of profound swizz and obfuscating thoughts, I will face the world without a trace of pain in my eyes the moment I go out. I should learn to feign and conceal the fact that without him, I cannot live fain.

His eyes are the most precious of all the stars. His voice is the only music I that want to hear. His smile is sweet and glittering. But when i deciphered the reason behind that smile, I got hurt.

The bitterness in me is something that is too hard to bear. I did try to save the mirth but I failed to stop it from leaving. Now, all that I have is the fact that my affection for him is surfeit. Inside his heart, I know, I do not fit.

I still remember the days when a possibility exists, when there is a hope that tomorrow could be ours. My faith was strong and real then. But, today as the last few leaves are slowly falling in front of me, all I can vide is a bleeding gash. Now, what beleaguers my life is the ilk of loneliness that nobody else but me could discern.

Crumbled in pieces, my heart is now in tiny shreds. However, though I resent this forest so much, I will still continue to wander around this place. Instead of searching for a way out of here, I would just enjoy this sojourn. Happiness often lies around the corner of the spot where you mourn.

I am frail, broken and windswept. My wings? Yes, they are lovely and they were yours in days of yore but you let them fly.

Yes, I did fly away from your sky. But, you know what? I fell.

I am nil but a creeping insect now -- and I will continue to creep until God finished fixing my wings. Someday, you will see me flying again.

[November 2012]

A Piece of Heaven

Miscreant, I am a terrible sinner. I am a criminal and I do not deserve freedom. I should be sated in the jail of bitterness. I must be imprisoned by loneliness.

You said that you do not like the idea of sending a letter to anybody but you still made one for me. You told me that I was the first and you should know that it is a great pleasure for every girl to be the first love of a man. I was flattered then. But, more than the lovely feeling of being loved, I felt a streak of disappointment in my heart. Your words wounded me and left a scar -- reminding me from time to that letting you know how much I love you was too late. I was already responsible of expressing such to someone else.

I decided to say goodbye. I left you in the middle of the a crowded street to sigh. I took the path en route to his life. I walked away without looking back. I wish I could tell you that all want is to be with the only man who made me fall in love as deep as that. I must embrace the roughness of my shattered dreams. Things were not the same as before. In your sky, I shall avoid to soar.

I watched you struggling amid the downpour of incessant tears. Believe me, the memory of your painful chagrin knows how to haunt me perfectly. There are times, somewhere in the night, when I hear you singing the hymn of your broken heart. Your voice, as seraphic as it was then, still sounds like that of an angel. However, pain has a way of blending with it and the emotions in your song became emotional now. Somehow, your ghost is something that I could never eschew. I am burdened by the fact that I ruined not just your reality but even your reveries.

Honestly, I resent every moment when I have to heed to your whine as it echoes within the empty space of my room -- bouncing from a wall to another.  It feels so bad to realize that I let your winsome face turned ashen right before my eyes. Just in case you are not aware, this kind of guilt is slowly killing the garden of mirth in me. You may not know it but I am dying to hear stories from your friends about your present life. Knowing that you are happy now will make me feel completely fine. Terrible nightmares are roads en route to one's real fairytale. It would be an honor to be one of those roads.

I am sorry. If I let you waiting for nothing, please forgive me. I am sorry. If I was too stupid to read your sign then, please understand. I am sorry. I have no senses afore. I failed to distinguish right from wrong.

On the other hand, though I am aware of my faults, I want to tell you that you also made mistakes then. I was the one who felt the pain first. You ignored me when I need your attention. You made me feel alone when I am longing for a companion. My heart got broken before yours. Now, tell me, am I the only one to be blamed?

Do not think that the tears you have cried were planned. I never dream to give you a profound kind of sadness. I abandoned you and your sacrifices in the past because it was already too late. I would be a fool to hurt the one who saved my heart from being crumbled. I know you believe that a right love at the wrong time is still wrong but you should have known that a wrong love at the right time was never right. You and me did not succeed because we kept waiting for the perfect time without realizing that a perfect weather does not exist.

From a distance, I saw you curse your destiny. But, Darling, there's no such thing as meant to be. This world has given you a lot of chances but you allowed them to slip through your fingers. Your shred of paradise was in front of you ere but you gazed at the different part of the sky.

I am done blaming myself. I am now out of the jail. This time, it is not because of a bail.

[November 2012]

Sumagi lang bigla sa isip ko... #InstantQuote :P

Babalik ako sa nakaraan para muling masaktan--susugatan ang sinugatan niya ng mas malalim pa. Kung pagdating mo ang kapalit ng bawat hikbi at pagtangis, lahat ng iniluha noon ay magiging walang kasing tamis. [November 2012]

Tulay

Isa, dalawa, tatlo.

Hindi nila alam ngunit lahat ay nagsimula na rito.

A, Ba, Ka, Da.

Magtatagpo rin silang dalawa.

One plus one equals two.

Ako na ang magkukwento.

Red, yellow, blue.

Maiintindihan din ninyo ako.

Ako ang langit, isang permanenteng tanawin na mapagmamasdan mo kapag tumingala ka. Ngunit, maliit na parte ko lamang ang iyong makikita. Hindi katulad ko na kapag lumingon pababa ay kayang makita ang buong daigdig.

Mula sa aking kinalalagyan ay kaya kong makita ang lahat. Kaya ko rin makiramdamdam. Alam ko kung bakit may nagdiriwang. Alam ko rin ang dahilan kung bakit mayroong nasasaktan. Alam ko ang kwento mo at alam ko ang kwento niya -- alam ko ang kwento ng bawat isa, pati ang kwento nilang dalawa.

Sinong dalawa?

Isa, dalawa, tatlo. Nagsimula na ang kasaysayan habang natututo pa lamang silang bumilang. Sino nga ba ang mag aakala na noon pa lamang ay nagkakasalubong na sila? Wala. Pero, ang maliit na silid-aralan, kung saan sila ay inihahanda para sa elementarya, pala ay pareho nilang inuukupa sa magkaibang oras -- ang isa ay sa umaga, ang isa ay sa hapon.

A, Ba, Ka, Da. Natuto na silang bumasa. Natuto na rin silang sumulat ngunit hindi pa rin nila napansin na, katulad noon ay iisang silid na naman ang gamit nila kahit iba na ang paaralang ito -- baligtad nga lang dahil ang isa naman ang pang-umaga at ang isa naman ang panghapon.

One plus one equals two. Sa Matematika ay kapwa nahilig sila. Nagkasabay na sa pagpunta sa mga patimpalak sa asignaturang ito sa ibang mga paaralan sa Maynila. Kapwa rin sila nagwawagi kung minsan subalit hindi pa rin nila napapansin ang eksistensya ng isa't isa.

Red, yellow, blue. Sa apat na sulok ng isang kuwartong puno ng palamuti at mga obra ay muli na naman silang nagkasama pero bulag pa rin sila. Ang isa ay natandaan na ang pangalan ng isa ngunit hindi na nagkaroon ng pagkakataon para may malaman pa siyang iba tungkol dito. Mas hilig niya ang sumulat kaysa gumuhit at magpinta. Pinili niyang maging bahagi ng pahayagan sa kanilang paaralan.

Teka, sino nga ba talaga sila?

Tawagin nalang natin silang U at V -- si U ang babae at si V ang lalaki. Dumating na sila sa pinakamakulay na yugto sa buhay ng isang mag aaral -- ang buhay-hayskul. Sa kabila nito, hindi pa rin sila nagkalapit hanggang sa binuksan ng hilig nila sa pagsusulat ang pintuan ng pagkakaibigan para sa kanila.

Hindi nagtagal ay naging mas malapit pa sila. Si V ang naging panyo ni U sa mga panahong nalulungkot siya noon at kasabay ng pagpahid nito ng mga luha niya ay unti-unting naging malinaw ang mga mata niya sa katotohanang naghihintay lamang ang bahaghari na mapansin niya.

Sa bawat pagtugtog ni V ng gitara, sa mga ididikit nitong mensahe sa bulletin board at sa bawat pagkakataong pinangingiti siya nito ay napalapit ang puso ni U sa kanya. Isang gabi, sa gitna ng pagtugtog ng isang napakagandang awitin at sa ilalim ng mga nagsasayang tala, ay ibinigay na ni U kay V ang pinakamatamis sa lahat ng mga katagang sinambit niya sa buong buhay niya -- oo. Si V na marahil ang prinsipeng pinapangarap niya -- ang kwento na marahil nila ang magiging tunay na "at naging maligaya sila habambuhay".

Naging masaya sila sa kabila ng mga problema at pagtutol ng mga taong iba ang nais para kay U. Tila wala ng hangganan ang saya na nadarama nila hanggang sa dumating ang araw na bigla na lamang nagpaalam si V -- may iba pa raw na darating, isang tao na magmamahal kay U sa paraang hindi niya nagawa kailanman. Naghiwalay ang landas nila.

Pinanood ko ang bawat hakbang ni U palayo sa pangarap na kailanman ay hindi na niya maaabot pa -- ang makasama si V hanggang sa pagtanda. Sinabi niya sa sarili niya na kahit ano pang mangyari ay hindi na siya magmamahal ulit ng iba -- hihintayin lamang niyang bumalik si V at kung hindi ay mabubuhay na lamang siya kasama ang mga alaala nito.

Subalit, nagbabago ang tao -- nagigising, natututo. Muling sinariwa ni U ang mga sandaling kasama niya si V at kung gaano sila kasaya noon. Isinapuso niya ang mga huling kataga nito: "May magmamahal pa sa'yo higit sa pagmamahal na kaya kong ibigay." Kung naging masaya siya rito noon, paano pa kapag dumating na iyong taong iibigin siya higit sa pagmamahal nito sa kanya? Ito ang naging unang hakbang niya sa pag usad.

Lumipas ang panahon at muli niyang nakita ang liwanag -- hindi dahil sa ito ang nais niyang mahanap kung hindi dahil sa ito ang kusang naganap.

Sino nga ba sila?

Si V ay si V. Hanggang sa huli ay hindi siya binago ng pag ibig. Nagmahal siya ngunit hindi siya binulag nito. Nanatili siyang malaya. Nanatiling malawak ang mundong ginagalawan niya kaya hindi siya nahirapang lumipad patungo sa himpapawid na malayo kay U.

Si U ay naging W, X, Y, o baka Z. Umibig siya, umibig hanggang sa maging ibang tao na. Nawala ang pagkakakilanlan niya dahil si V ang naging buhay niya -- naglaho sa kanya ang U na siyang itinangi ni V.

Si V ang mukha ng mga umiibig na hindi kayang tumanggap ng pagbabago kaya kasabay ng pag iba ng ihip ng hangin ay nagbago rin ang kanyang damdamin.

Si U ang mukha ng mga labis kung umibig -- at ang lahat ng labis ay masama. Sa pag ibig, habang nagbibigay ka ng labis ay lalo itong nagiging kulang.

Sila sina U at V, ang salamin ng katotohanan na may mga taong pinagtatagpo ng pagkakataon ngunit hindi maaaring lumakad ng sabay sa iisang direksyon. Pinagsalubong lamang sila para turuan ang isa't isa -- para maging handa sa kanya-kanyang tadhanang pipiliin nila.

[October 2012]

Dati

Aanhin pa natin ang mga bagay kung ang mga nagbigay nito ay wala na? Bakit pa natin itatago ang mga pangakong sinira na ng mga taong nangakong tutuparin ito? Para saan pa ang mga alaala kung hindi ka na nila napapangiti? O kung kapag nasusulyapan mo naman sila ay parang wala ka ng pakialam. Hindi ako bitter. Masaya ako. Masaya ako sa mga mga taong kasama kong bumubuo ng mga gunitang magpapangiti sa akin pagdating ng panahon. Hindi perpekto ang kasalukuyan. Pero, may perperkto bang bagay at panahon? Hindi ko masasabing hindi ako nalulungkot paminsan-minsan sa bago kong mundo pero sigurado ako na hindi pa ako naging ganito kasaya noon.

Isang sako. Totoo. Isang sako ang itinapon ko -- isang sako na ang laman ay notebooks, diaries at kung anu-ano pang hindi na dapat itago. Isang sako. Kahit ako nagulat din. Dapat pala kinuhaan ko ng picture.

Anniversary na hindi naman inabot.
Hanggang 2011 lang. Dati, nakakabitter
na ang nagsulat nito pa ang umalis.
Ngayon, wala ng impact.
Siguro dahil matagal na 'to.
Tama. Dahil matagal na ito.
EVERYTHING CHANGES.
Pati ang nararamdaman narin na
lungkot, naglalaho rin.

 

Lyrics ng theme song. Nakakakilig noon. Nasaan na ang kilig ngayon?

Hindi ko alam kung bakit naglaan ako ng espasyo para sa mga bagay na hindi karapat-dapat. Amg taguan ko ng gamit, parang puso -- napupuno. Kailangan natin magtapon para magkaroon ng puwang ang mga bago at mas magagandang bagay. Kaysa imbakan natin ang puso natin ng mga malulungkot na alaala, kumalimot nalang tayo. Alaala na lang naman 'di ba? Ibig sabihin, tapos na. Tapos na nga e, ibig sabihin ay nalagpasan mo na. 

Ilang ang mga ito sa mga bagay na hindi naman dapat itinabi pero itinago ko noon...

Balat ng lollipop.

Three days na kaming wala.
Wala pa kaing one month nito.
Ito ang ginagawa ko noong pumunta siya sa bahay.

Ibon daw 'to sabi niya habang ginagawa niya ang mga ito.

Ginawa ng classmate ko. 12 daw.

Sulat niya. First time ko malaman ang kantang ito.

ACSAT Rocks.

Draft. Gumawa ako ng story para sa third monthsary.

Messages ng taong bestfriend ko na ngayon.
Mga advice noong iniwan ako ng lahat.

Galing sa first college friend ko.
Nakakalungkot pero may magagawa pa ba ako?

Para sa first report ko sa college, lettering niya 'to.

Pati ang diary ko, tinapon ko na rin noong araw na iyon. Diary ko noong mayroon pang kami. 

Hindi dapat mabuhay sa nakaraan -- sa mga panaginip at walang saysay na pangarap. Ang kasalukuyan ay isang biyaya na dapat pahalagahan. At, mas magiging biyaya ito kung lalakad tayo pasulong sa hinaharap at tatanggalin ang ating mga  matang nakatingin sa daang kailanman ay hindi na natin matatahak pang muli.

[November 2012]

Sa Aking Nakaraan

Matamis, makulay at masaya -- ito ang aking nakaraan. Hindi matatawaran at hindi mabibili ng kahit sinong nilalang kaya naman napakahirap kalimutan. Ito ang lumipas na panahon. Ito ka, aking kahapon.

Lumiwanag ng muli ang langit. Natapos na ang bagyo, ang unos na napakalupit. Nawala na ang mga latay na likha ng iyong paghagupit. Tuluyan na akong nakalipad -- lumaya sa pagkapiit. Muli ko ng nakita ang hardin ng mapupulang rosas nang dumilat ako sa pagkakapikit. At kasabay ng pagbukas ng aking ng aking mga mata sa ganda ng daigdig ay humuni ang mga pipit -- humuni at umawit. Umawit ang mga ito ng isang himig na pamilyar man sa aking pandinig ay tila hindi na kaya pang kilalanin ng aking puso at isip.

Sino ka ba? Hindi kita kinalimutan ngunit hindi na kita maalala. Hindi kita binura sa aking isipan subalit ni ang iyong bakas ay nawala na sa puso kong minsang sa iyo ay nangulila. Sino ka nga ba? Bakit ikaw, na noon ay hindi mawala sa panaginip ko at gunita, ay naglaho nalang bigla sa isang kisapmata?

Naaalala ko pa noong sabay pa tayong nangangarap para sa tinatawag nating "habambuhay" -- dito tayo ikakasal, ito 'yong tugtog, sila ang mga abay, ganito 'yong bahay natin, pagtanda natin magkasama pa rin tayo. Natatandaan ko rin ang mga pangako mo sa akin, mga katagang hindi mo na sana sinambit para sa akin. Naiisip ko pa rin kung ano kaya ako ngayon, ano ka kaya ngayon, ano kaya tayo ngayon kung tayo pa rin ang magkasama. Ngunit, ilang beses man akong multuhin ng kahapong naging sa ating dalawa ay wala na silang saysay dahil -- hindi ko rin mawari kung bakit.

Bakit? Bakit? Bakit? Hindi ko alam kung anong nangyari. Isipin man kita, pati na ang mga alaala, ay hindi ko ka maramdaman ang dati. Wala na ang kislap -- ang bukal na pinagmumulan noon ng walang hanggang pagmamahal. Wala na ang lugar sa puso ko na noon ay iyong tinitirahan. Wala na ang lagat. Wala na. Wala.

Nakakapagtaka. Nakakapanibago. Hindi ko mawari kung anong ginawa sa akin ng panahong ibinigay mo sa akin buhat ng ipaubaya mo muli sa akin ang mundo kong minsan mo ng inangkin. Tila isang mahabang panaginip lamang ang lahat -- puno ng emosyon habang nagaganap ngunit sa paggising ko ay naglaho ang lahat, pumailanlang sa mga ulap.

Siguro nga ay napakarami ko ng naiyak. Marahil ay masyado na akong nasaktan at naghirap. Tama lang marahil ito. Tama lang marahil na maging masaya ako.

[October 2012]

Kahit Hindi Pa Ako Inaantok

Katapangan. Paano ba masasabing nagtataglay ka ng katapangan? Kapag tumanggap ka ng hamon, nanatiling matatag at nagwagi? Kapag lumaban ka hanggang sa huli kahit sa simula pa lamang ay alam mo ng wala kang sapat na armas para manaig? O, kapag sumuko ka na at nagparaya kahit alam mo na hindi mo kayang mawala sa iyo ang iyong ipinaglalaban?

Day after day, time pass away and I just can't get you off my mind.

Sumulyap ako sa orasang nakasabit sa pader at muling nag isip. Hanggang kailan kaya iikot ang kamay ng orasan ko para sa kanya? Hanggang kailan papatak ang bawat segundo na siya pa rin ang laman ng aking puso?

Muli kong tiningnan ang orasan. Nakaturo pa rin ang maikling kamay nito sa bilang na siyam habang ang mahabang kamay nito ay bahagya ng gumalaw palapit sa bilang na lima. Matagal-tagal din na napako ang aking mga mata sa bagay na iyon at nasaksihan ang paglipas ng panahon na noon ay hindi ko namamalayan habang iniisip siya. May isang linggo na rin na natutulog ako ng mas maaga kaysa dati na alas dos na ay gising pa rin ako -- nag iisip, nagtataka, naguguluhan. Ibig ba sabihin nito ay kumukupas na ang nararamdaman ko para sa kanya?

Mali. Hindi ito nangangahulugan ng unti-unting paglisan ng pag ibig ko para sa kanya. Hindi nasusukat ang pagmamahal sa oras na inilalaan mo para isipin ang isang tao. Hindi isip ang umiibig kung hindi ang puso.

Nobody knows.

I hide it inside.

I keep on searching but I can't find the courage to show to letting you know I never felt so much love before.

Pero, isip ang ginagamit ko ngayon kaya lahat ay sinasarili ko. May nakakaalam, oo. Ngunit hindi ko ipinapahayag ang lahat dahil hindi ko alam kung paano ko ipapaunawa sa iba ang mga bagay na hindi ko rin maintindihan sa sarili ko. Sinabi ko lamang ang na mahal ko siya dahil doon lamang ako nakakasiguro. Sa kabila ng kasiguraduhang iyon ay hindi ko pa rin ipanaparamdam sa taong iyon ang lahat dahil sa ilang bagay na iniiwasan ko.

"At times of trouble, use your mind. But, when you're in doubt, follow your heart." Ito ang ipinayo sa amin, noong high school, sa isang seminar tungkol sa pagpili ng kurso. Naguguluhan ako pero paano ko susundin ang sinasabi ng puso ko kung suliranin ang maaaring idulot nito.

Kung minsan, gusto ko ng isulat ang lahat at ibigay sa kanya pero hanggang doon lamang iyon. Hindi lahat ng gusto natin ay kaya natin gawin. Una sa lahat, babae ako. Pangalawa, ayokong mawala siya.

And once again I'm thinking about taking the easy way out.

Hindi naman mahirap humanap ng solusyon sa bagay na ito. Sa totoo lang, simula pa lamang ay alam ko na kung ano -- kalimutan siya. Kaya lang, may mga bagay talaga na mahirap gawin kahit nasa harapan mo na ang sagot kung paano. Parang Math, minsan alam mo ang formula pero hindi mo magawa ng tama. Siguro dahil takot ka o dahil nakatanim na sa isip mo na hindi mo kaya. Maaaring alam mo kung paano gawin pero natatakot ka na mali pala ang formula na naiisip mo.

Siguro nga duwag ako. Kaya ayoko ng Math, kaya ayokong iparamdam sa kanya ang lahat.  Siguro nga. Siguro nga.

But if I let you go, I will never know what my life would be holding you close to me.

Will I ever see you smiling back at me?

How will I know if I let you go?

Nasaan na ba ang tapang ko? Hindi ko kayang sabihin pero hindi ko rin kayang kumalimot. Anong gagawin ko? Ganito lang? Aasa sa pwedeng mangyari? Maniniwala na rin na may tadhana at bahala na ito sa akin?

Noon, naniniwala ako na tao ang gumagawa ng kapalaran nila. At kung may tadhana man, nagbabago ito kaya wala tayong karapatan na magreklamo. Pero ngayong ayokong humakbang dahil hindi ko alam kung kanan o kaliwa ang unang hahakbang at kung saan ako pupunta, gusto ko ng umasa sa kapalaran, sa tinatawag nilang 'destiny'. Gusto kong maniwala na kung ano ang inilaan para sa iyo, katulad ng sabi nila, kahit wala kang gawin o umiwas ka man ay mapupunta ito sa iyo. Gusto ko, oo. Hindi ko lang alam kung gagawin ko nga ang gusto kong ito.

Sabi ko noon sa sarili ko, lahat ng laban hindi ko aatrasan kahit na matalo ako. Kaya nga, sinubukan kong habulin ang pag ibig na lumipad palayo sa akin noon. Aaminin ko, hindi naging maganda ang resulta -- wala akong pakpak para lumipad patungo sa kanya. Sa kabila noon ay naging panatag ako dahil sinubukan ko pa rin. Sa pananaw ko, kapag dumating na ang tao sa dapit-hapon ng kanyang buhay ay hindi na mahalaga sa kanya ang mga panalo, katanyagan at kayamanan na nakuha niya kung may pagsisisi siyang nararamdaman. Hindi na ang mga laban kung saan siya ang nagwagi ang maiisip niya kung hindi ang mga laban na maaaring pinagtagumpayan niya kung sinubukan lamang niyang lumaban o ang mga laban na alam niyang ipapanalo niya kung hindi lamang niya kinatakutan ang maliit na posibilidad na matalo siya.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko magamit ang paniniwalang ito ngayon. Siguro dahil alam ko na wala itong patutunguhan. May iba siyang mahal at malabo niya akong mahalin kaya kaysa masira pa ang pwedeng masira ay aagapan ko na ito.

Ngunit, paano kung maaaring magbago ang ihip ng hangin? Paano kung wala talagang imposible? Paano? Paano? Paano?

Night after night, I hear myself say:

"Why can't this feeling just fade away?"

There's no one like you.

You speak to my heart.

It's just a shame we're worlds apart.

Bakit ba hindi nalang mawala ang nararamdaman ko sa kanya? Para matapos na ang lahat. Para hindi na ako malungkot. Para hindi na ako masaktan.

Iba nga talaga siya. Nakakatawang isipin na hindi ko nakita noong una kung ano ang nakikita ko ngayon. Kahit kailan ay hindi ko naisip na mahahanap ko sa kanya ang lahat. Kaya marahil napakahirap para sa akin na kalimutan siya. Kaya siguro tuwing lalakad ako ng pasulong ay natatagpuan ko lamang ang sarili ko na tumatakbo pabalik.

I'm too shy to ask.

I'm too proud to lose.

But, sooner or later I gotta choose.

Hindi ako pwedeng manatiling ganito. Kailangan kong gumawa ng hakbang. Hindi maaaring umasa nalang ako sa panahon, pagkakataon at tadhana. Hindi maaari. Hindi. Hindi.

Ngunit paano ako gagalaw kung hindi ko pa rin matiyak kung ano ang dapat?

Ilang minuto bago ang ika-sampu ng gabi. Hindi na ako mag iisip. Kung minsan, mas mabuting hindi mo nalang pansinin ang katotohananan dahil may mga panahong katulad nito -- kung kailan bawat piraso ng realidad ay humihiwa sa iyo.

Maaga pa kumpara sa dating oras ng pagtulog ko pero matutulog na ako. Matutulog na ako kahit hindi pa ako inaantok.

Katapangan. Paano ba masasabing nagtataglay ka ng katapangan? Kapag tumanggap ka ng hamon, nanatiling matatag at nagwagi? Kapag lumaban ka hanggang sa huli kahit sa simula pa lamang ay alam mo ng wala kang sapat na armas para manaig? O, kapag sumuko ka na at nagparaya kahit alam mo na hindi mo kayang mawala sa iyo ang iyong ipinaglalaban? Hindi ko alam kung alin sa mga ito ang magpapatunay na totoong matapang ang isang nilalang. Ang alam ko lang,  minsan ang pagiging duwag ay katapangan at ang katapangan ay karuwagan. Hindi ko lamang mawari kung nasaan ako sa dalawa.

[October 2012]