Sa Aking Nakaraan

Matamis, makulay at masaya -- ito ang aking nakaraan. Hindi matatawaran at hindi mabibili ng kahit sinong nilalang kaya naman napakahirap kalimutan. Ito ang lumipas na panahon. Ito ka, aking kahapon.

Lumiwanag ng muli ang langit. Natapos na ang bagyo, ang unos na napakalupit. Nawala na ang mga latay na likha ng iyong paghagupit. Tuluyan na akong nakalipad -- lumaya sa pagkapiit. Muli ko ng nakita ang hardin ng mapupulang rosas nang dumilat ako sa pagkakapikit. At kasabay ng pagbukas ng aking ng aking mga mata sa ganda ng daigdig ay humuni ang mga pipit -- humuni at umawit. Umawit ang mga ito ng isang himig na pamilyar man sa aking pandinig ay tila hindi na kaya pang kilalanin ng aking puso at isip.

Sino ka ba? Hindi kita kinalimutan ngunit hindi na kita maalala. Hindi kita binura sa aking isipan subalit ni ang iyong bakas ay nawala na sa puso kong minsang sa iyo ay nangulila. Sino ka nga ba? Bakit ikaw, na noon ay hindi mawala sa panaginip ko at gunita, ay naglaho nalang bigla sa isang kisapmata?

Naaalala ko pa noong sabay pa tayong nangangarap para sa tinatawag nating "habambuhay" -- dito tayo ikakasal, ito 'yong tugtog, sila ang mga abay, ganito 'yong bahay natin, pagtanda natin magkasama pa rin tayo. Natatandaan ko rin ang mga pangako mo sa akin, mga katagang hindi mo na sana sinambit para sa akin. Naiisip ko pa rin kung ano kaya ako ngayon, ano ka kaya ngayon, ano kaya tayo ngayon kung tayo pa rin ang magkasama. Ngunit, ilang beses man akong multuhin ng kahapong naging sa ating dalawa ay wala na silang saysay dahil -- hindi ko rin mawari kung bakit.

Bakit? Bakit? Bakit? Hindi ko alam kung anong nangyari. Isipin man kita, pati na ang mga alaala, ay hindi ko ka maramdaman ang dati. Wala na ang kislap -- ang bukal na pinagmumulan noon ng walang hanggang pagmamahal. Wala na ang lugar sa puso ko na noon ay iyong tinitirahan. Wala na ang lagat. Wala na. Wala.

Nakakapagtaka. Nakakapanibago. Hindi ko mawari kung anong ginawa sa akin ng panahong ibinigay mo sa akin buhat ng ipaubaya mo muli sa akin ang mundo kong minsan mo ng inangkin. Tila isang mahabang panaginip lamang ang lahat -- puno ng emosyon habang nagaganap ngunit sa paggising ko ay naglaho ang lahat, pumailanlang sa mga ulap.

Siguro nga ay napakarami ko ng naiyak. Marahil ay masyado na akong nasaktan at naghirap. Tama lang marahil ito. Tama lang marahil na maging masaya ako.

[October 2012]

Kahit Hindi Pa Ako Inaantok

Katapangan. Paano ba masasabing nagtataglay ka ng katapangan? Kapag tumanggap ka ng hamon, nanatiling matatag at nagwagi? Kapag lumaban ka hanggang sa huli kahit sa simula pa lamang ay alam mo ng wala kang sapat na armas para manaig? O, kapag sumuko ka na at nagparaya kahit alam mo na hindi mo kayang mawala sa iyo ang iyong ipinaglalaban?

Day after day, time pass away and I just can't get you off my mind.

Sumulyap ako sa orasang nakasabit sa pader at muling nag isip. Hanggang kailan kaya iikot ang kamay ng orasan ko para sa kanya? Hanggang kailan papatak ang bawat segundo na siya pa rin ang laman ng aking puso?

Muli kong tiningnan ang orasan. Nakaturo pa rin ang maikling kamay nito sa bilang na siyam habang ang mahabang kamay nito ay bahagya ng gumalaw palapit sa bilang na lima. Matagal-tagal din na napako ang aking mga mata sa bagay na iyon at nasaksihan ang paglipas ng panahon na noon ay hindi ko namamalayan habang iniisip siya. May isang linggo na rin na natutulog ako ng mas maaga kaysa dati na alas dos na ay gising pa rin ako -- nag iisip, nagtataka, naguguluhan. Ibig ba sabihin nito ay kumukupas na ang nararamdaman ko para sa kanya?

Mali. Hindi ito nangangahulugan ng unti-unting paglisan ng pag ibig ko para sa kanya. Hindi nasusukat ang pagmamahal sa oras na inilalaan mo para isipin ang isang tao. Hindi isip ang umiibig kung hindi ang puso.

Nobody knows.

I hide it inside.

I keep on searching but I can't find the courage to show to letting you know I never felt so much love before.

Pero, isip ang ginagamit ko ngayon kaya lahat ay sinasarili ko. May nakakaalam, oo. Ngunit hindi ko ipinapahayag ang lahat dahil hindi ko alam kung paano ko ipapaunawa sa iba ang mga bagay na hindi ko rin maintindihan sa sarili ko. Sinabi ko lamang ang na mahal ko siya dahil doon lamang ako nakakasiguro. Sa kabila ng kasiguraduhang iyon ay hindi ko pa rin ipanaparamdam sa taong iyon ang lahat dahil sa ilang bagay na iniiwasan ko.

"At times of trouble, use your mind. But, when you're in doubt, follow your heart." Ito ang ipinayo sa amin, noong high school, sa isang seminar tungkol sa pagpili ng kurso. Naguguluhan ako pero paano ko susundin ang sinasabi ng puso ko kung suliranin ang maaaring idulot nito.

Kung minsan, gusto ko ng isulat ang lahat at ibigay sa kanya pero hanggang doon lamang iyon. Hindi lahat ng gusto natin ay kaya natin gawin. Una sa lahat, babae ako. Pangalawa, ayokong mawala siya.

And once again I'm thinking about taking the easy way out.

Hindi naman mahirap humanap ng solusyon sa bagay na ito. Sa totoo lang, simula pa lamang ay alam ko na kung ano -- kalimutan siya. Kaya lang, may mga bagay talaga na mahirap gawin kahit nasa harapan mo na ang sagot kung paano. Parang Math, minsan alam mo ang formula pero hindi mo magawa ng tama. Siguro dahil takot ka o dahil nakatanim na sa isip mo na hindi mo kaya. Maaaring alam mo kung paano gawin pero natatakot ka na mali pala ang formula na naiisip mo.

Siguro nga duwag ako. Kaya ayoko ng Math, kaya ayokong iparamdam sa kanya ang lahat.  Siguro nga. Siguro nga.

But if I let you go, I will never know what my life would be holding you close to me.

Will I ever see you smiling back at me?

How will I know if I let you go?

Nasaan na ba ang tapang ko? Hindi ko kayang sabihin pero hindi ko rin kayang kumalimot. Anong gagawin ko? Ganito lang? Aasa sa pwedeng mangyari? Maniniwala na rin na may tadhana at bahala na ito sa akin?

Noon, naniniwala ako na tao ang gumagawa ng kapalaran nila. At kung may tadhana man, nagbabago ito kaya wala tayong karapatan na magreklamo. Pero ngayong ayokong humakbang dahil hindi ko alam kung kanan o kaliwa ang unang hahakbang at kung saan ako pupunta, gusto ko ng umasa sa kapalaran, sa tinatawag nilang 'destiny'. Gusto kong maniwala na kung ano ang inilaan para sa iyo, katulad ng sabi nila, kahit wala kang gawin o umiwas ka man ay mapupunta ito sa iyo. Gusto ko, oo. Hindi ko lang alam kung gagawin ko nga ang gusto kong ito.

Sabi ko noon sa sarili ko, lahat ng laban hindi ko aatrasan kahit na matalo ako. Kaya nga, sinubukan kong habulin ang pag ibig na lumipad palayo sa akin noon. Aaminin ko, hindi naging maganda ang resulta -- wala akong pakpak para lumipad patungo sa kanya. Sa kabila noon ay naging panatag ako dahil sinubukan ko pa rin. Sa pananaw ko, kapag dumating na ang tao sa dapit-hapon ng kanyang buhay ay hindi na mahalaga sa kanya ang mga panalo, katanyagan at kayamanan na nakuha niya kung may pagsisisi siyang nararamdaman. Hindi na ang mga laban kung saan siya ang nagwagi ang maiisip niya kung hindi ang mga laban na maaaring pinagtagumpayan niya kung sinubukan lamang niyang lumaban o ang mga laban na alam niyang ipapanalo niya kung hindi lamang niya kinatakutan ang maliit na posibilidad na matalo siya.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko magamit ang paniniwalang ito ngayon. Siguro dahil alam ko na wala itong patutunguhan. May iba siyang mahal at malabo niya akong mahalin kaya kaysa masira pa ang pwedeng masira ay aagapan ko na ito.

Ngunit, paano kung maaaring magbago ang ihip ng hangin? Paano kung wala talagang imposible? Paano? Paano? Paano?

Night after night, I hear myself say:

"Why can't this feeling just fade away?"

There's no one like you.

You speak to my heart.

It's just a shame we're worlds apart.

Bakit ba hindi nalang mawala ang nararamdaman ko sa kanya? Para matapos na ang lahat. Para hindi na ako malungkot. Para hindi na ako masaktan.

Iba nga talaga siya. Nakakatawang isipin na hindi ko nakita noong una kung ano ang nakikita ko ngayon. Kahit kailan ay hindi ko naisip na mahahanap ko sa kanya ang lahat. Kaya marahil napakahirap para sa akin na kalimutan siya. Kaya siguro tuwing lalakad ako ng pasulong ay natatagpuan ko lamang ang sarili ko na tumatakbo pabalik.

I'm too shy to ask.

I'm too proud to lose.

But, sooner or later I gotta choose.

Hindi ako pwedeng manatiling ganito. Kailangan kong gumawa ng hakbang. Hindi maaaring umasa nalang ako sa panahon, pagkakataon at tadhana. Hindi maaari. Hindi. Hindi.

Ngunit paano ako gagalaw kung hindi ko pa rin matiyak kung ano ang dapat?

Ilang minuto bago ang ika-sampu ng gabi. Hindi na ako mag iisip. Kung minsan, mas mabuting hindi mo nalang pansinin ang katotohananan dahil may mga panahong katulad nito -- kung kailan bawat piraso ng realidad ay humihiwa sa iyo.

Maaga pa kumpara sa dating oras ng pagtulog ko pero matutulog na ako. Matutulog na ako kahit hindi pa ako inaantok.

Katapangan. Paano ba masasabing nagtataglay ka ng katapangan? Kapag tumanggap ka ng hamon, nanatiling matatag at nagwagi? Kapag lumaban ka hanggang sa huli kahit sa simula pa lamang ay alam mo ng wala kang sapat na armas para manaig? O, kapag sumuko ka na at nagparaya kahit alam mo na hindi mo kayang mawala sa iyo ang iyong ipinaglalaban? Hindi ko alam kung alin sa mga ito ang magpapatunay na totoong matapang ang isang nilalang. Ang alam ko lang,  minsan ang pagiging duwag ay katapangan at ang katapangan ay karuwagan. Hindi ko lamang mawari kung nasaan ako sa dalawa.

[October 2012]

Cynthia

"Babalik ako, Cita. Babalik ako at kukunin kita. Ilalayo kita sa maruming hangin, sa mga tirahang tagpi-tagpi ang dingding, sa mundong malayo sa gusto natin." Ito ang aking pangako sa una kong pag ibig. Ito rin marahil ang laman ng isipan niya ngayon kung ako pa rin ang kanyang iniibig.

Nasaan na kaya si Cita? Masaya na kaya siya ngayon? Sumasagi pa kaya ako sa isipan niya? Kailan ko kaya siya muling mayayakap? May puwang pa nga ba ang pag ibig sa amin dalawa? Sana ay narito siya. Kung mapipihit ko lamang pabalik ang oras, tiyak na hawak ko na muli ang kanyang kamay -- siguradong sabay naming nilalakbay ngayon ang daan ng buhay.

Nakatatak pa rin sa isip ko ang kanyang mukha, napakaamo ngunit may bahid ng katapangan. Natatandaan ko pa rin ang kislap ng kanyang mga mata at ang kilos niyang pino ngunit puno ng sigla. Si Cita ang mukha ng pag ibig para akin. Ngunit, pinalaya ko siya -- hinayaan ko siyang makalipad.

Hinabol ko naman siya, sinubukang tawagin mula sa 'di kalayuan, subalit hindi niya ako narinig. Nakalayo na si Cita nang mapagtanto ko na siya ang tunay kong iniibig.

Ngayong hapon, habang nakaupo sa nakatumbang puno na aming paraiso noon, ay binalikan ko ang yugtong tuluyan ng naglayag sa karagatan ng buhay. Kasabay ng pagtugtog ng isang pamilyar na awitin mula sa radyo ng isang munting tahanan sa 'di kalayuan.

Magkahawak ang ating kamay at walang kamalay-malay na tinuruan mo ang puso ko na umibig ng tunay...

Sana, bata na lamang kami ulit -- masaya at kuntento sa abot-kamay na langit.



*Umpisa ng kwento ko. Haha. Pang apat na sana 'to kung natapos ko 'yong iba hahaha. Nagkatamaran e.*

[September 2012]

Full story: http://www.wattpad.com/story/2159723-cynthia

Hindi Pa Ako Inaantok

Pangarap. Ano ba ang pangarap? Ito ba ang mga bagay na nais mong makuha? Ito ba ang mga bagay na kukunin mo pagdating ng araw? O, ito ba ang mga bagay na hindi mo makukuha kailanman?

Late at night when all the world is sleeping,

I stay up and think of you...

Iniisip ko na naman siya. Alas dos na pala. Mamaya lang ay umaga na pero hindi pa rin ako makatulog. Naguguluhan ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Kakalimutan ko na ba siya at tuturuan ang puso ko na umibig sa iba o hahayaan ko nalang na kusang ipalimot sa akin ng panahon ang nadarama ko sa kanya?

Minsan, itinatanggi ko sa aking sarili na mahal ko siya ngunit kadalasan natatalo ako ng aking puso na iyon ang nadarama. Bakit nga ba siya pa? Siya na malabo akong mahalin. Siya na hindi kayang makita ang aking damdamin. Siya na malapit ngunit napakalayo sa akin.

And I wish on a star, that somewhere you are thinking of me too...

Gising pa siguro ngayon 'yon. Sabi nila, kapag gusto mong matulog pero hindi mo magawa ay may nag iisip sa'yo. Alam ko na walang katotohanan 'yon ngunit kung sa pagkakataon na ito ay naging totoo iyon, alam ko na hindi niya ako iniisip. Sino nga ba ako para isipin niya?

'Cause I'm dreaming of you tonight till tomorrow I'll be holding you tight.

And there's nowhere in the world I'd rather be than here in my room, dreaming about you and me...

Kahit sa pangarap, hindi ko makita na ako ay mamahalin niya. Tila wal talagang hinaharap na naghihintay para sa aming dalawa. Maging ang managinip ng gising na kami ay masaya sa isa't isa ay napakahirap gawin. Alam ko naman na hindi niya ako kayang tingnan bilang isang iniibig. Alam ko na hanggang dito lang ako, mag isang nagmamahal at masaya kahit na wala namang bumabalik. Hindi ko alam kung bakit ganito. Sa lahat ng hindi mahal ng taong mahal nila, ako lang yata ang nakararamdam ng tuwa. Gusto ko ng palayain ang sarili ko sa kalagayang ito ngunit may pumipigil sa akin. Paano mo nga ba magagawang itapon ang isang bagay na nagbibigay sa'yo ng kaligayahan? Ang mahalin siya, kung alam lang niya, ay ang pinakamagandang emosyon sa buong mundo.

Wonder if you ever see me and I wonder if you know I'm there.

If you look in my eyes, would you see what's inside, would you even care?

Ang tanging mahirap lamang dito ay ang magpanggap na hindi ko siya mahal at sarilihin ang lahat. Ngunit dumating ang panahon na tila napakahirap ng mag isa. Tinawagan ko ang pinakamalapit kong kaibigan at ikinuwento ang aking nararamdaman sa taong ito. Sabi niya, sabihin ko raw ito sa kanya. Natawa na lamang ako at sinabi na hindi ko kaya.

Hindi ko talaga kaya. Naisip ko tuloy, napakahirap pala na maging babae. Sabihin man nila na pantay-pantay na ngayon, may mga bagay sa isang babae na ginintuan at dapat ingatan. Alam ko, hindi tama na magtapat.

I just wanna hold you close but so far all I have are dreams of you...

Mananatili nalang ba na ganito? Abot siya ng aking kamay ngunit hindi abot-kamay. Siguro nga ay ganito ang mundo at ito ang pag ibig. Hindi lahat ng nais mo ay makukuha mo at hindi lahat ng hindi mo nais ay hindi mo makukuha. Hangad ko na mahalin din niya ngunit kasing layo ito ng tala kung saan ko hinihiling na matutunan niya rin akong ibigin. Hindi ko hangad na magmahal ng isang tao na sa malayo palagi nakatingin ngunit ngayon ay kuntento na ako sa ganito.

Ano nga ba ang mayroon siya upang maging ganito kahalaga? Bakit nagawa kong itulak palayo ang isang tao na nagmamahal sa akin dahil siya lamang ang nais kong ibigin?

Ordinaryo lamang siya noon sa aking mga mata ngunit simula noong ibahagi niya unti-unti ang buhay niya sa akin ay may ilaw na biglang nagbigay ng liwanag sa aking puso -- isang bombilya na hindi pa nasisindihan para sa kanya. Nakita ko ang nakatagong katotohanan na ang taong ito ay karapat-dapat na ibigin. Namasdan ko ang mga bagay na hindi niya magawang mamalas sa kanyang sarili hanggang sa hindi ko mamalayan na sinimulan ko na siyang mahalin.

Ilang ulit na akong umibig, nasaktan at nakasakit ngunit ngayon ko lang napagtanto na hindi lahat ng pag ibig na ibinigay mo ay dapat hangarin mo na makuha pabalik. Kung minsan, mas masarap umibig ng walang hinihintay na kapalit.

Late at night when all the world is sleeping,

I stay up and think of you.

And still can't believe, that you came up to me and said I love you.

I love you too.

Now I'm dreaming with you tonight till tomorrow and for all of my life.

And there's nowhere in the world I'd rather be than here in my room, dreaming with you endlessly.

Pero kung ang buhay ay nahahawig din sa mga nobela at pelikula na may magandang kahihinatnan, kung ang pag ibig ay katulad ng mga akdang mayroong hiwaga at kung totoong makapagbibigay ng kahilingan ang mga tala, may pag asa pa marahil na sumibol ang pagmamahal sa puso niya -- pagmamahal na sa akin niya lamang iaalay. Kung magbabago pa ang ihip ng malamig na hangin, ang malungkot kislap ng mga bituin at ang ikot ng mundong ngayon ay hindi pabor sa akin, maaaring ang araw kinabukasan ay sumikat na para sa amin.

Pangarap. Ano ba ang pangarap? Ito ba ang mga bagay na nais mong makuha? Ito ba ang mga bagay na kukunin mo pagdating ng araw? O, ito ba ang mga bagay na hindi mo makukuha kailanman? Lahat ito maaaring maging depinisyon ng salitang 'pangarap'. Panahon na lamang ang magsasabi kung alin sa mga ito ang babagay na pagpapakahulugan sa tinutukoy kong pangarap. Sa ngayon, may iba pang kahulugan sa akin ang nasabing salita -- siya.

[September 2012]

Sealed With Zeal (A Letter For My One True Love)

Sometimes, I get tired of believing that you will walk into my life one day. Sometimes, I want to stop waiting for the wonderful sunrise that was meant to bring you to me.

I hate being lonely. I grew up believing that life is a glimpse of heaven -- a paradise of butterflies and roses where I can find everything I want to see, where can have everything I wish to hold. I always believe that all the wrong things in my life today will be right as rain tomorrow, that nothing is permanently impossible because God is there to control even the deepest sorrow. With all heaven's grace, I bloomed into a young lady who perceives life as a never-ending fairytale where she was meant to glow in bliss.

I was contented all my life -- I belong to a happy family, I have so many friends who love me. However, I realized that something is missing in my world. At some point, I was forced by my own spirit to search for what is lacking.

It took me so long to solve the puzzle until Agatha Christie gave me a hint. She told me in her novel, Sad Cypress, that the one who never really love has never really live. I then fathomed that I need to look for you.

I began to think about you, I started wanting you so desperately. In every solemn prayer that I say, I end up most of times asking Him so earnestly to give you to me even if today can be so early. But, is it a sin to feel excited in meeting your true love?

There are days when I discern myself as a stupid lass and I believe that it is normal. Perhaps, my mind is right to believe that it is a crime to live for the future when I still have a life to live in the present. Sometimes, I want to believe that you are only a pipedream. There is no trace of your existence. There is no evidence that points out to the reality that you can be real someday.

However, as an article expresses, the future is as real as the past. Everytime I was about to cede, I hear its writer's voice whispering in my ear, "Just because you aren't there yet doesn't mean it isn't there... It was like Baghdad being real when you are in London."

Somehow, there is a need for me to find you. I really have to find you.

I think of you from time to time. I wonder where you are tonight. Are you lying wide awake or are you in the midst of a sound sleep? Are you loving someone tonight or are you hoping to fall in love soon enough? Are you being loved exactly as the way you always want or are you looking for somebody who is willing to give you her whole heart? If you are in a perfect relationship, are you sated in her arms or are you nonplussed because you feel that you belong elsewhere? If you are amid the scattered shreds of your broken heart, are you wishing for her to come back home or are you praying to meet me anon?

You know, I always think of you -- how you move, how you talk, how winsome you are. I do not know if we knew each other already. It is impossible for me to figure out if you have met me already along the way without noticing that you were made for me. But, I know how it feels to be by your side because I have been with you for several moments. I know it sounds so weird and no one can understand what I mean but i really saw you in my sweetest dreams. Although, each time I wake up, I always forget to remember your face.

I do cherish the time I am spending right now as I wait for you. But, to be honest, I often lose hope. I often cry. Sometimes, it hurts so bad that I even get mad at you.

I starkly do not know what is taking you so long. I utterly want to be with you now. I want to ask you so many things.

Why did you let me envy all the girls out there who already found someone to hold? Why did you allow me to get jealous with those women who were numbskull enough to ignore those who love them so much? Why did you permit me to get hurt?

I wish you came earlier than tomorrow, even earlier than today or than yesterday. I wish you arrived before I fell in love with the man who gave me the deepest heartbreak I ever had. I wish you took me away when I was in a senseless relationship where I used to play the role of a fool.

I wish I have loved you before I chose between two people who want my heart and before I failed to select the one who is willing to give me all the love in this world.

I wish I know even just your name so that I can shun loving the wrong ones.

I really rue these mistakes. However, it is so ironic that I love those mistakes at the same time. Yes, I lost my pride once in my life -- chase a wrong bloke as he run away. Yes, I fell in love profound with an enemy and allowed myself to love a friend. I got hurt. I had my soul melted and let it went out of my eyes as a liquid crystal. I found my heart crumbled -- senseless as a broken doll. I embraced a cactus in the past but I squelched the pain it caused. I made so many errors but its from them that I learned the most. After all, I realized that I must celebrate because God did not let me be owned by these people and reserved me for you. I know you are the perfect one because He wants you for me. Somehow, I must continue to believe that every love gone wrong is a step closer to you. I must be optimistic enough to be your lady. I will continue to be the girl who was raised by love and grew full of love to be able to shower you with incessant love.

I really hate waiting  for I do not know how to wait. But for you, I am willing to learn.

I often tell people who desperately wait that waiting without any reason to hold on is like hoping to spot a shooting star for a wish -- you have no idea if it would pass by the sky above you and if it does, you would need all the luck in this world for your wish to come true. To sum it up, waiting for something when you got no assurance to have it in the end is nil but a waste of time. But, to be with you, I will take the risk. I will not fall in love again for the sake of having a love interest. I will wait until true love comes, until you knock on the door of my heart.

Tonight, God only knows who you are. But one morning, I will wake up knowing every piece of you.

[July 2012]

Bukas Darating ang Kahapon, Tseb

Hindi matatawaran ang mga araw na kasama ko si Tseb. Ang mga araw na ito ay ang mga panahon na ayaw kong maglayag palayo sa karagatan ng aking buhay. Kung maaari ko lamang ikubli ang oras sa aking mga palad at manipulahin ang pag ikot ng mundo, naibalik ko na marahil ang kahapon at naihinto ang pag inog ng daigdig na ito.

Naging napakasakit sa akin ng paglisan ni Tseb. Sa kabila ng lahat ng paghahanda ko sa pagdating ng oras ng kaniyang pag alis ay nabigo pa rin ako na matanggap ang lahat nang siya ay tuluyan ng mawala. Siguro ay tama nga ang sinasabi ng marami na kahit anong preparasyon pa ang gawin mo upang maging handa sa oras ng separasyon ay hinding-hindi ka magiging handa. Paano ko nga ba magagawang tanggapin ang paghihiwalay namin ng landas kung ang daang aking tinatahak ay hindi ko kayang lakbayin ng nag iisa?

Mistula akong isang ibon na nabalian ng pakpak noon. Tila hindi ko na kaya pang lumipad. Sa tuwing susubukan kong halikan ang alapaap ay bumabagsak ako pababa at hinihila ng kirot. Sa tuwing aabutin ko ang kalangitan ay pinahihina ako ng katotohanan na malayo na siya sa akin.

Nakapanlulumo ang bawat umagang dumating kasunod ng araw na iyon. Ang bawat pagsikat ng araw na noon ay sinasalubong ko ng may ngiti at pag asa ay sinisilayan ko na ng may luhang nangingilid sa aking mga mata. Araw-araw ay puno ako ng pangamba sa buhay. Naging napakahirap lumaban. Ang mabuhay ng wala siya ay tila pagmamaneho ng walang manibela, tila pag inom sa baso na ang laman ay ubos na tila pagbabasa ng nakapikit ang mga mata.

Si Tseb ang nagturo sa akin na maging matatag. Siya ang nagpaliwanag sa akin ng kahalagahan ng kumpiyansa sa sarili kong kakayahan. Siya lamang ang palaging tumatayo at naninindigan para sa aking kapakanan. Siya lamang ang nakikinig sa aking mga diaramdam. Siya lamang ang umuunawa sa lahat ng aking kamalian. Walang sinuman, bukod sa kanya, ang nagtiwala at naniwala sa mga bagay na kaya kong gawin. Iminulat niya ako sa mga bagay sa aking sarili na maging ako ay hindi makapaniwalang mayroon ako. Hindi lamang siya isang kakilala o isang kaibigan, itinuturing ko siyang bahagi ng aking pamilya -- isang munting tahanan sa labas ng aming tahanan.

Hindi madali sa akin na tanggapin ang lahat. Ngunit, nagbigay na ng hudyat ang mundong aking ginagalawan. Nagising na ako sa katotohanang hindi ako hihintayin ng oras habang naghihintay na bumalik sa dati ang bawat bagay. Tumayo na ako sa wakas at humabol sa bawat saglit na lumilipas.

Ang mga unang hakbang ay tila paglangoy pasalungat sa agos subalit ng maglaon ay naging kasing dali ito ng pagbagsak ng tubig mula sa tuktok ng talon. Naunawaan ko na rin ang lahat. Hindi ako nabalian ng pakpak. Hindi ako nagmamaneho ng walang manibela. Hindi ako umiinom sa basong walang laman. Hindi ako nagbabasa ng nakapikit ang mga mata. Ako ay ako pa rin kahit hindi ko na kapiling si Tseb.

Pero, kung ako ay tatanungin mo tungkol sa kinalalagyan niya sa buhay ko ngayon, hindi ko masasabing isa na lamang siyang parte ng nakaraan. Kailanman ay hindi nawalan ng puwang sa akin si Tseb. Bahagi siya ng aking kahapon, ngayon at bukas. Siya ang dahilan kung bakit nais ng ibon na liparin ang hangganan ng kalangitan. Siya ang dahilan kung bakit hinangad ng nagmamaneho na may patunguhan. Siya ang dahilan kung bakit lalagyan muli ng iinom ang basong naubusann na ng laman. Siya ang dahilan kung bakit handa ng dumilat ang nagbabasa ng nakapikit upang maging posible na ang lahat. Si Tseb ang aking inspirasyon, ang bukal ng lakas at pag asa.

Malayo man si Tseb ay kapiling ko pa rin siya. Narito pa rin ang kaniyang silid sa tahanan ng aking puso. Malayo man ay magkalapit pa rin kami. Alam ko dahil magkarugtong ang aming mga kaluluwa at kailanman ay hindi ipinaramdam ni Tseb na ako ay nag iisa.

Hanggang ngayon ay ginagamit ko pa rin ang katatagang tinaglay ko dahil sa tulong niya. Nakatanim pa rin sa akin ang sinabi niya noon na ayaw niyang nagmumukha akong mahina sa mata ng iba. Maaaring isipin ng iba na hindi na ako nangungulila, na nakalimutan ko na siya, subalit hindi nito mababago ang katotohanang alam naming dalawa.

Hindi kailanman nawala ang eksistensiya ng aming samahan -- kailanman ay hindi ito mawawala. Mananatili sa dati ang lahat sa kabila ng distansya, mananatili sa dati ang lahat hanggang sa ang kahapon ay maging kasalukuyan ng muli.

Si Raymundo Laddaran. :D Bestfriend ko 'yan! :)

Si Tseb ang pinakamatalik kong kaibigan -- ang tanging lalaki na naging napakalapit sa akin bukod sa aking ama, kapatid at sa Dakilang Lumikha. Si Tseb ang aking 'best'.

[July 2012]

http://www.youtube.com/watch?v=kxXP20GUafY&feature=related

Isang Gabi Sa Buhay Ni M

May dalawang uri ng bagay sa daigdig -- ang mga karapat-dapat ipaglaban kahit hangad mo ng bitiwan at ang mga dapat bitiwan upang ipaglaban ang mas karapat-dapat.

Tinahak niya ang isang mahaba at mabatong kalsada, isang daanan na tinatahak niya pa rin kahit malayo ito sa imahe ng landas na pangarap niyang lakbayin. Unti-unti ng pumanaw ang liwanag. Maging ang araw ay hindi siya nais panigan. Kahibangan nga marahil ang kaniyang naging pasya. Ngunit, ano nga ba ang kanyang magagawa kung ito ang nais ng puso niya?

Lumipas ang panahon. Nagsimula siyang maglakbay ng pagapang. Ayon sa kanya, sa paulit-ulit pagkadapa ay mamabutihin na lamang niyang gumapang, masakit ngunit hindi kawangis ng kirot na nadarama niya sa tuwing ibinabagsak siya ng tadhana.

Sa totoo lamang ay hindi ko maunawaan ang punto niya. Hindi ko rin alam kung alin ang mas masakit sa dalawa--ang pagbagsak bago pa man makalikom ng sapat na lakas na upang pagbangon o ang paggapang sa magaspang at madilim na pangarap? Marahil ay hindi ko talaga mahuhukay ang kasagutan sapagkat kailanman ay hindi pa ako naging bahagi ng ganoong klaseng pakikidigma.

Matagal-tagal rin bago niya nakitang muli ang liwanag at nalungkot siya nang mapagtantong naging napakabuti nito sa iba. Nakita niya ang taong dahilan ng kanyang mga sugat at pasa, nasa dulo ng daan at malayang nagsasaya sa piling iba. Doon niya napagtanto ang lahat. Kailanman ay hindi siya nito binigyan ng pagsusulit. Hinamon lamang niya ang sarili upang patunayan ang katapatan ng kanyang pag ibig.

Siya ay lumuhod at napaluha. Tinanaw niya ang hangganan ng patag na daang pinapangarap niyang lakbayin subalit kanyang tinalikdan para sa babaeng tunay niyang iniibig. Ang naroon pala ay isang dilag na batid niyang siya ang itinatangi, isang dalagang lumuluhang lumisan at hindi na niya nakita pang muli.

[June 2012]

Ito ang larawan naming dalawa ni 'M' noong J.S. Prom. Si 'M' ay isa sa mga pinakapinagkakatiwalaan kong kaibigan noong high school. Madalas humingi ng payo siyang humingi ng payo sa akin. Hindi ko alam kong may natututuhan ba siya sa mga ipinapayo ko . Sana Mayroon din kahit na papaano. Dahil ako, napakarami kong natutuhan habang pinapayuhan ko siya. Hindi ko man nasasabi sa kanya pero talagang saludo ako sa katapangan ni 'M'. Hangad ko na matagpuan na niya ang kaniyang tunay na kaligayahan.